jueves. 11.08.2022

Miro Villar: “Os discursos periféricos, como o que procede de Valdeorras, axúdannos a configurar a nosa cultura”

Florencio Delgado  Gurriarán: vida e obra  dun poeta non exilio mexicano é o nome da última obra do escritor, mestre, tradutor e crítico Miro Villar que non dubida en dedicar a súa obra ao poeta valdeorrés.

somoscomarca_mirovillar
somoscomarca_mirovillar

SOMOSCOMARCA: A súa publicación sobre  Florencio, ten un pouco de espírito didáctico?

MIRO VILLAR: Si, Edicións  Genearis de Galicia encargoume unha obra que fose alcanzable, non só para o alumnado de secundaria e bacharelato, senón tamén para achegar a figura de  Florencio a todo o que lle puidese interesar.

SC: Que significa  Florencio para a literatura galega?

MV: Eu creo que cando a RAG (Real Academia  Galega) decidiu dedicarlle o Día dás Letras  Galegas a  Florencio díxoo moi ben. Dentro da literatura galega  Florencio ten unha obra que nos vai a permitir, por unha banda, coñecer unha zona como Valdeorras que é extrema e achéganos a unhas variedades  dialectales que están máis apartadas do patrón.

Por outra banda tamén achegarnos ao exilio mexicano porque unha boa parte da súa vida discorreu alí.

SC:Por que non se tratou o exilio mexicano e a literatura que se deu ata o de agora?

MV: Eu non son académico peor a Academia tivo sensibilidade por tratar o exilio maioritario, que foi o de Arxentina dedicándolle as letras ao poeta Lorenzo  Valera ou a Seoane que foi inmigrante pero abrazo a causa dos exiliados. Agora trátase de que coñezamos un exilio menos coñecidos, menos numeroso, pero que  cualitativamente deu lugar a moitos proxectos interesantes como a revista Saudade ou Vieiros na que tivo moito que ver  Florencio Delgado  Gurriarán

SC: Como coñeceu a  Florencio Delgado  Gurriarán?

MV: Na facultade trátase o tema da literatura do exilio, da emigración, pero  Florencio era pouco máis que unha nota ao pé. O meu achegamento produciuse nuns cursos sobre Literatura  Galega na Guerra Civil, e aí tratouse sobre a literatura de  Florencio, sobre todo sobre a súa poesía antifranquista, aquela que fixo nos primeiros anos do seu exilio.

Logo o meu primeiro destino como profesor foi o Instituto Loureiro Olmo no Barco de Valdeorras. Nese momento, hai máis de dúas décadas, o Instituto De Estudos Valdeorreses,  IEV pediume un traballo para unhas xornadas nas que pedían o Día das Letras Galegas para  Florencio Delgado  Gurriarán. E de aí o meu interese por ampliar o estudo sobre o poeta.

SC:Como cualificaría a obra de  Florencio?

MV: Hai moitos  Florencios. Con motivo dunha vida moi dilatada é unha figura  poliédrica con moitas caras. Para sintetizar falaría dun  Florencio de  entreguerras, co libro  Bebedeira que publica antes da Guerra Civil, é unha poesía moi seguidora da obra de Armando Carballal, onde dá formas antropolóxicas á paisaxe.

Hai outro  Florencio de poesía antifranquista, que publicaba na zona republicana e que despois recolle nun libro chamado Cancioneiro da Loita Galega, xa publicado no exilio.

Finalmente a súa propia obra desenvolvida cando vive en México. Galicia  Infinda e os que veñen despois, un poeta que toca máis temas como o rural ou a saudade. O noso poeta do viño, da viticultura, dos labores. Un poeta preocupado pola lingua, pola toponimia.

SC:  E sempre comprometido coa súa lingua

MV: Desde moi novo sábese, grazas á biografía que publico Ricardo  Gurriarán, que na súa biblioteca estaban os clásicos galegos. Iso plásmao no seu compromiso cos galeguistas de Valdeorras e  convérteo nun escritor  monolingüe, con moita preocupación sobre a transmisión da lingua, da toponimia, de incorporar o galego popular, sobre todo o das terras  valdeorras, á lingua cultural.

SC: É importante para Valdeorras que se lle dedique este día ao poeta

MV: Estes discursos periféricos, como pode ser Valdeorras ou a miña zona da Costa da Morte ou o galego exterior, eu creo que axuda a configurar a nosa cultura que non só está nas grandes cidades.

Se queres escoitar a entrevista completa, pica aquí

Miro Villar: “Os discursos periféricos, como o que procede de Valdeorras, axúdannos a...